In 2006 richt Karl Van Welden Verenigde Planeten / United Planets op. De naam verwijst niet alleen naar de verbondenheid tussen de kunsten onderling, maar ook naar de artistieke samenwerkingsverbanden die Karl Van Welden aangaat. Binnen deze structuur en onder de titel Verenigde Planeten werkt hij aan een cyclus, gebaseerd op de aardse of menselijke aanwezigheid in het universum.
 
Na een aantal kleinschalige onderzoeksprojecten, zoals HITLERMACHINE en CABINET OF CURIOSITIES presenteert hij de eerste performance in de reeks MERCURY. Het is een mensenmozaïek, waarin de mensen zich van hun plek hebben losgemaakt. Ze geraken op drift. Verontrust en vol vragen zwerven figuren doelloos door een tijdperk van uiterste eenzaamheid. Net als op de planeet Mercurius dienen dagen zich aan als eeuwig, terwijl jaren voorbijvliegen.

Als een atmosferische achtergrond representeert elke planeet voor Karl Van Welden een andere projectreeks. Eenzelfde planeet kan verschillende gedaantes aannemen en het onderzoek stopt niet bij het eerste publieke moment. In iedere projectreeks wordt eenzelfde thematiek en vorm verder uitgediept. In plaats van een vaste theatertekst vormen concrete beelden het vertrekpunt.  Een specifieke vraagstelling of een hypothese onderbouwt het creatieproces als een nauwgezet laboratoriumonderzoek: Hoe verhoudt de ‘kleine’ mens zich tegenover de ‘grootsheid’ van het heelal?  


Karl Van Welden werkt met verschillende disciplines en afhankelijk van de inhoud wordt een geschikte vorm, locatie en ploeg medewerkers gekozen. Telkens werkt hij in situ. Niet-alledaagse locaties kunnen in die zin een belangrijke rol vervullen als actieve medespeler én inspiratiebron. Voor MERCURY wordt gebruik gemaakt van een grote en desolate industriële ruimte, terwijl PLUTO zich afspeelt in een gesloten box in de openbare ruimte. Bij beiden komt de ruimte op letterlijke en figuurlijke wijze in verhouding te staan met het spel, de performers, de toeschouwer en de inhoud, maar evengoed met de reële wereld. De daarbij gehanteerde speelstijl die Karl Van Welden ontwikkelt met zijn performers is gestoeld op traagheid. Doordat de mens doorgaans zo vervreemd is aan de wereld poogt hij door een verstilling van de actie de mogelijkheid te bieden om reflectie terug naar de oppervlakte te brengen.

Vaak neemt het publiek een centrale plaats in binnen de vertelling. Het maakt deel uit van de zoektocht naar nieuwe presentatievormen in functie van de inhoud. Een treffend voorbeeld is de performancereeks PLUTO die slechts toegankelijk is voor één toeschouwer. Iedere twintig minuten herneemt de handeling zich voor een andere toeschouwer. De performers blijven echter onafgebroken doorspelen, voor hen wordt de voorstelling een act die vier uur aanhoudt. De communicatie met het publiek verloopt via lichamen, objecten, handelingen, bewegingen, geluid en beeld. Karl Van Welden voelt  geen noodzaak om iets te vertellen met woorden en blijft daarom trouw aan de daadkracht van het beeld. Hij wil het beeld tot zijn essentie herleiden aangezien we in een razend tempo overspoeld worden door beelden, en woorden min of meer hun status hebben verloren.