(°1975, Aalst)
is naast performer bij Verenigde Planeten / United Planets ook beeldend kunstenaar. Een werk van zijn hand blijft altijd groeien. Niet zoals een boom in de hoogte maar eerder als een kei die geworpen wordt in het water. Vanuit het centrum ontstaat een golfbeweging die langzaam uitdeint naar alle kanten. Bepaalde beelden komen dikwijls terug, telkens anders getekend, telkens anders uitgewerkt. Zo bouwt deze kunstenaar gestaag verder aan een wereld van intrigerende werken. Deze evolueren traag want elk klein schilderijtje of tekeningetje wordt zorgvuldig opgebouwd. Laag na laag corrigeert Claeys tot er net voldoende overblijft om verder te werken aan wat misschien wel een volgende variatie wordt. Dit kan in een andere verschijningsvorm zijn of op een ander soort materiaal. Want een consequente materiaalkeuze heeft hij niet. Bijna elk soort materiaal wordt benut als mogelijke drager. Hij werkt zowel op karton, achterkanten van oude boeken, resten papier, plankjes, ... Dit is overigens een bewuste keuze. Materiaal is voor Claeys een belangrijk onderdeel van zijn werk. Elke drager draagt immers de sporen van zijn eigen historiek. Soms vormen die sporen zelfs de aanleiding voor een aantal experimenten binnen zijn specifieke beeldentaal.
Ook in zijn beeldkeuzes is er geen consequentie waar te nemen. Het materiaal van waaruit hij vertrekt is divers. Hij vertrekt van reproducties in kranten, fotoalbums, kinderboeken, etc... En dit zowel van het begin van de 20ste eeuw als uit het heden. Maar hij kopieert zijn bronnenmateriaal niet, hij zoomt in op bepaalde fragmenten waarbij de handeling centraal komt te staat. Daardoor werken zijn beelden als bevroren ‘tranches de vie’. Volledig ontdaan van hun context, komt de handeling opeens bevreemdend over. Waar het in zijn werk om gaat, is de illusie die zich achter deze handeling verschuilt, zichtbaar maken. Deze mensen vertonen immers het gevoel dat ze nuttig werk verrichten, dat ze onderdeel zijn van een groter geheel, dat ze helpen meebouwen aan iets groter, ...
De presentatie van zijn werk versterkt dikwijls dit ‘handelend’ gevoel. Alles wordt getoond in chaotische overzichten, al dan niet versterkt met mechanische geluiden. Dit zorgt ervoor dat de toeschouwer geen overkoepelende bedoeling in zijn werk meer kan lezen. De handeling functioneert niet langer als een doelmatig proces. Op een subtiele manier wijst hij ons zo indirect op onze onverschilligheid ten aanzien van de ons omringende wereld. Wat we nu zien, zien we eigenlijk alle dagen. Hij wijst ons op ons onvermogen om zelf als individu in deze complexe wereld te handelen.
Stefaan Claeys’ box presenteert een selectie van zijn werken. Vanuit een weloverwogen perspectief ontmantelt hij de machinerie van de menselijke interactie. Ogenschijnlijk zijn het stereotype situaties die een vreemde, oneigentijdse indruk nalaten.
Olivier Deprez